Του Παναγιώτη Λιάκου
Φρικτή η αντίστιξη. Από τη μια η φύση αναγεννάται, οι πλαγιές κοκκινίζουν από τις παπαρούνες, τα λιβάδια ντύνονται με λευκοκίτρινα χαμομήλια και σκεπάζονται με πολύχρωμα πέταλα φυτών που ξεμυτίζουν, κι από την άλλη άνθρωποι απάνθρωποι μοιράζουν βόμβες και πυραύλους εξ ουρανού, που ανθίζουν φλόγες και σκορπούν τον θάνατο. Μια άνοιξη* τύπου Κώστα Καρυωτάκη έχουμε…
Άνοιξη
Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους.
Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.
Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της
στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση της νιότης
παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…
Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,
όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.
Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα
σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.
Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας
οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.
Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους
τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.
* Ο «Πόνος του ανθρώπου και των πραμάτων» είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του Κώστα Καρυωτάκη (βλ. εικόνα) και κυκλοφόρησε το 1919.
