Τα ρολόγια στις ΗΠΑ μετακινήθηκαν ήδη μία ώρα μπροστά την περασμένη Κυριακή 8 Μαρτίου, με τη θερινή ώρα να επιστρέφει. Η αλλαγή δημιουργεί μια ημέρα με μόλις 23 ώρες, επηρεάζοντας τον ύπνο εκατομμυρίων ανθρώπων και προκαλώντας ένα κύμα παραπόνων.
Παρά το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με άρθρο του Associated Press, δείχνουν πως πολλοί Αμερικανοί δυσανασχετούν με την αλλαγή ώρας δύο φορές τον χρόνο, η πολιτική απόφαση για την κατάργησή της παραμένει δύσκολη. Ο λόγος για αυτή τη δυσκολία είναι ποια από τις δύο να υιοθετήσουν, τη θερινή ή τη χειμερινή.
Αν η θερινή ώρα γινόταν μόνιμη, τότε τον χειμώνα ο ήλιος θα ανέτειλε πολύ αργά σε ορισμένες πόλεις. Για παράδειγμα, στο Ντιτρόιτ θα ανέτειλε γύρω στις 9 το πρωί για αρκετές εβδομάδες.
Από την άλλη πλευρά, αν οι ΗΠΑ παρέμεναν όλο τον χρόνο στη χειμερινή ώρα, τότε σε πόλεις όπως το Σιάτλ ο ήλιος θα ανέτελλε πολύ νωρίς το καλοκαίρι – ακόμη και στις 4:11 το πρωί. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του AP-NORC, μόλις περίπου 1 στους 10 Αμερικανούς υποστηρίζει το σημερινό σύστημα αλλαγής ώρας δύο φορές τον χρόνο.
Οι περισσότεροι δηλώνουν ότι θα προτιμούσαν να παραμείνει μόνιμα τη θερινή ώρα.
Τα τελευταία χρόνια αρκετές πολιτείες στις ΗΠΑ έχουν προσπαθήσει να αλλάξουν το σύστημα. Από το 2018, δεκάδες πολιτείες έχουν εγκρίνει νόμους που ζητούν να υιοθετηθεί μόνιμα η θερινή ώρα.
Ωστόσο, για να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο απαιτείται απόφαση από το αμερικανικό Κογκρέσο. Το 2022 η Γερουσία των ΗΠΑ ενέκρινε νομοσχέδιο για μόνιμη θερινή ώρα, αλλά η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν το έφερε ποτέ σε ψηφοφορία.
Πολλοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η μόνιμη χειμερινή ώρα θα ήταν καλύτερη για την υγεία.
Στο «ντουλάπι» η αλλαγή ώρας στην Ευρώπη
Η συζήτηση για την αλλαγή ώρας είναι ένας μόνιμος πονοκέφαλος στην Ευρώπη, με την κατάργησή της να βρίσκεται στο τραπέζι εδώ και χρόνια.
Η ΕΕ είχε προτείνει ήδη από το 2018 να σταματήσει η υποχρεωτική αλλαγή ώρας δύο φορές τον χρόνο και να επιλέξει κάθε χώρα αν θα διατηρήσει μόνιμα τη θερινή ή τη χειμερινή ώρα.
Ωστόσο, τα κράτη-μέλη δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε κοινή γραμμή, καθώς φοβούνται ότι διαφορετικές επιλογές μεταξύ γειτονικών χωρών θα προκαλούσαν χάος στις μεταφορές, την οικονομία και τα προγράμματα.
