Με μια αιχμηρή τοποθέτηση, ο πρώην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας παρεμβαίνει στις ραγδαίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την εμπλοκή του Ελληνισμού σε ένα πολεμικό μέτωπο με απρόβλεπτες συνέπειες.
Σε μια χρονική συγκυρία όπου οι ιρανικές επιθέσεις κλιμακώνονται, ο Αλέξης Τσίπρας υπογραμμίζει την ανάγκη στήριξης της Κύπρου, ωστόσο διαχωρίζει σαφώς τη θέση του από την τακτική της «πρώτης γραμμής» σε πολεμικές συγκρούσεις. Στην ανάρτησή του, ο πρώην Πρωθυπουργός εξαπολύει βέλη κατά της ΕΕ για την «αμήχανη» στάση της, ζητά εξηγήσεις από το Λονδίνο για τη χρήση των βρετανικών βάσεων και προειδοποιεί για τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου με φόντο τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών
Ολόκληρη η ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα
Η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα, για πρώτη φορά με τόση ένταση και βαριές συνέπειες, βρίσκονται στο επίκεντρο μιας πολεμικής σύγκρουσης.
Πρώτη προτεραιότητα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, είναι η Ελλάδα να ανταποκριθεί στο αίτημα της Κύπρου για στήριξη της άμυνας και της ασφάλειας των πολιτών της απέναντι στις ιρανικές επιθέσεις.
Όσοι όμως, λένε σήμερα μεγάλα λόγια για τον ελληνισμό θα πρέπει να αναλογιστούν αν η ασφάλειά του, τα συμφέροντα και οι αξίες του υπηρετούνται με το να πρωτοστατεί σε μέτωπα πολέμου αναζητώντας προστάτες ή σε σχήματα ειρήνης, οικοδομώντας συμμαχίες.
Η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, δεν έχουν κανένα λόγο να γίνονται μέρος αυτού του πολέμου που διεξάγεται απροκάλυπτα, με κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, με βασικό στόχο τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών του Ιράν και προφανώς όχι τη δημοκρατία στη πολύπαθη χώρα.
Το δε Ηνωμένο Βασίλειο οφείλει να δώσει εξηγήσεις για την εμπλοκή – και μάλιστα απροειδοποίητα – της Βρετανικής βάσης της Κύπρου στις Αμερικανικές επιχειρήσεις θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια του νησιού.
Την ίδια στιγμή τεράστιες είναι και οι ευθύνες της ηγεσίας της ΕΕ που παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις χωρίς να έχει κάνει τίποτα για διπλωματική λύση στο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Με την απαράδεκτη στάση της αποδεικνύει ότι όλες οι κατά καιρούς μεγάλες διακηρύξεις περί κοινής ευρωπαϊκής άμυνας αποτελούν λόγια του αέρα, ιδίως δε όταν δεν πρόκειται για την Ουκρανία αλλά για τη Κύπρο.
