Υπάρχει ένα βαθιά ριζωμένο κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, μια σοβαρή νόσος, που υπονομεύει την πρόοδο της χώρας. Αυτό εκδηλώνεται ως ραγιαδισμός, δουλοπρέπεια, κουλτούρα υποταγής στους ισχυρούς. Και ως ισχυροί νοούνται οι πολυεκατομμυριούχοι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί ηγέτες, οι ξένες διασημότητες και άλλοι που βρίσκουν τον δρόμο τους μέχρι τα ημεδαπά ΜΜΕ. Αυτό το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο σε ατομικές συμπεριφορές, αλλά εκδηλώνεται και ως συλλογική παθογένεια, όπου η αξιοπρέπεια θυσιάζεται στον βωμό της εξουσίας ή του οικονομικού οφέλους.
Θλιβερό παράδειγμα των ανωτέρω η πρόσφατη υπόθεση της έκρηξης στη βιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα. Ο ιδιοκτήτης της βιομηχανίας, αντιμετωπίζοντας σοβαρότατες κατηγορίες για τον θάνατο πέντε γυναικών εργατριών λόγω σοβαρών ελλείψεων ασφαλείας (όπως διαβρωμένοι αγωγοί προπανίου και αγνοημένες προειδοποιήσεις για οσμή αερίου) μπαινόβγαινε στον ανακριτή καταχειροκροτούμενος από πολίτες, εκ των οποίων ορισμένοι ήταν εργαζόμενοι στη βιομηχανία του. «Είμαστε μαζί σου!» του φώναζαν άνθρωποι, που πιθανώς παρευρέθηκαν στις κηδείες των θυμάτων. Επέλεξαν να υμνήσουν τον υπεύθυνο για την τραγωδία, επιδεικνύοντας μια συμπεριφορά που προβληματίζει, οργίζει, αποκαρδιώνει τις οικογένειες των θυμάτων. Εδώ τίθεται κι ένα θέμα αμιγώς πολιτικό. Πώς μπορεί μια κοινωνία να προχωρήσει όταν οι πολίτες της, αντί να απαιτούν λογοδοσία, χειροκροτούν εκείνους που θέτουν σε κίνδυνο ζωές;
Παρόμοια σκηνικά που θυμίζουν εποχές δεκαετίας του ’60, όπως στην ταινία «Καλώς ήλθε το δολλάριο», βλέπουμε στην Ύδρα. Το νησί μετατράπηκε σε κινηματογραφικό στούντιο για τα γυρίσματα ταινίας που θα συμμετέχει ο Μπραντ Πιτ. Τα ΜΜΕ συμπεριφέρονται λες και επισκέφθηκε το νησί ο Κολοκοτρώνης και ο δήμαρχος της νήσου δήλωσε ενθουσιασμένος, βλέποντας ότι η επίσκεψη του Χολιγουντιανού ηθοποιού προσθέτει «αξία» στην Ύδρα και την Ελλάδα! Το νησί γίνεται χώρος εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων και η καθημερινότητα των κατοίκων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα για λίγη λάμψη από Χόλιγουντ. Είναι η ίδια νοοτροπία που μετατρέπει την Ελλάδα σε «εξωτικό σκηνικό» για πλούσιους, ενισχύοντας ανισότητες και υπονομεύοντας την εθνική υπερηφάνεια. Λες και είμαστε τριτοκοσμική αποικία και οργανώνουμε μεγαλειώδεις υποδοχές για τους υπάτους αρμοστές.
Στον πολιτικό χώρο, η αναξιοπρέπεια εκδηλώνεται με τα γλοιώδη χειροφιλήματα κομματόσκυλων σε αρχηγούς κομμάτων. Σε προεκλογικές συγκεντρώσεις βλέπουμε πολίτες να σκύβουν το κεφάλι και να φιλούν χέρια πολιτικών σαν να είναι… Αρχιεπίσκοποι. Αυτή η πρακτική, κληρονομιά οθωμανικού ραγιαδισμού, ενισχύει την πελατειακή σχέση. Ο πολίτης γίνεται δούλος του ηγέτη, ανταλλάσσοντας την αξιοπρέπειά του για ένα ρουσφετάκι. Έτσι δημιουργούνται και συντηρούνται τα διεφθαρμένα συστήματα που δολοφονούν το έθνος.
Η Ελλάδα θα ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της παρακμής και της υστέρησης σε πολλούς τομείς, αν στην κοινωνία η αξιοπρέπεια καταλήξει να θεωρείται ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.
