Του Γιώργου Κ. Στράτου
Η ανθρώπινη δυστυχία, κατά ένα εξαιρετικά συμβολικό τρόπο, γίνεται πολύ πιο εμφανής τις ημέρες των εορτών. Πιθανότατα ο Θεός προσπαθεί να μας δείξει την ασημαντότητα της ύπαρξής μας και τη ματαιότητα των υλικών επιτευγμάτων μας, ακριβώς τη στιγμή που η ευτυχής διάθεσή μας θολώνει την κρίση μας. Για τον λόγο αυτόν «παρελαύνουν» μπροστά μας όλες οι εκφράσεις φτώχειας και εγκατάλειψης, μπας και κάποια χτυπήσει κάποια ευαίσθητη χορδή μας και ξυπνήσει αισθήματα που μας κάνουν ανθρώπους.
Είναι απολύτως βέβαιο πως τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς όλοι συναντήσαμε τέτοιες καταστάσεις. Ηλικιωμένοι να κουβαλάνε ασθμαίνοντες μία σακούλα με λιγοστά ψώνια, περιπατητές να περιφέρουν το απλανές βλέμμα τους μέσα στην πολύβουη ατμόσφαιρα των εμπορικών δρόμων, μοναχικοί θαμώνες στα παγκάκια πάρκων πιο «μοναχικών» από τους ίδιους, αμέτρητα «ζεύγη» συνοδών με το κατοικίδιό τους, «αγέλες» μαυροντυμένων εφήβων ως ατελείωτη πομπή πένθους απολύτως ταιριαστή με το ενδιαφέρον γι’ αυτούς, τραπέζια με έναν άνθρωπο ανήμερα γιορτής σε όσα καφέ, μπαρ, εστιατόρια έμειναν ανοιχτά, αστέγους «παλιά στολίδια» που δεν τα θέλει καμιά παρέα.
Εύχομαι και ελπίζω ότι είναι επίσης απολύτως βέβαιο πως όλοι μας, αφού το έκανε και ο… Σκρουτζ (!), με κάποιον τρόπο προσπαθήσαμε να απαλύνουμε όση δυστυχία μπορούσαμε. Φυσικά, και όσοι το κάνουν χρόνια και αποτελεσματικά, από την Αρχιεπισκοπή και τις μητροπόλεις μέχρι τους δήμους, τα σωματεία και τις οργανώσεις που δραστηριοποιούνται σχετικά, καθώς επίσης και τις ιδιωτικές εταιρίες, που η έννοια εταιρική κοινωνική ευθύνη δεν αφορά μόνο τους λογογράφους των διαφημιστικών τους.
Θεωρώ ότι τα περιθώρια κινητοποίησης και ενεργοποίησης της συμμετοχής εθελοντών στις δράσεις αλληλεγγύης κάθε μορφής προκειμένου να απαλύνουν τη μοναξιά και την ανέχεια παραμένουν τεράστια και ανεκμετάλλευτα. Η ευγένεια, η καλοσύνη, η χαρά, η ταπεινότητα, η ηπιότητα στη συμπεριφορά ολοένα και περισσότερων νέων ανθρώπων, τις πιο δύσκολες ώρες, με τους πιο απρόβλεπτους αλλά αποτελεσματικούς τρόπους, καθιστούν εδραία την πεποίθησή μου αυτή.
Σαφώς και δεν είναι όλα μαύρα! Όχι μόνο επειδή ο φωτισμός είναι εορταστικός! Αρκεί να γυρίσει ο «διακόπτης» και για τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Δηλαδή, εκείνοι που γνωρίζουν και ενδιαφέρονται να ετοιμάσουν πεδία προσφοράς στα οποία, αφού «ξεκλειδωθούν» οι καρδιές των ανθρώπων, θα ξεδιπλώνονται και οι δεξιότητές τους με τις οποίες θα ανακουφίσουν τους αναγκεμένους.
Είναι βέβαιο πως οι δράσεις αυτές θα αναδείξουν πλούτο ψυχής και δυνατοτήτων, θα ενεργοποιήσουν συνολικά τα θετικά κοινωνικά μας αντανακλαστικά, παιδιά θα θυμηθούν τους γονείς τους, συγγενείς και φίλοι όσους ξέχασαν, θα καθορίσουν ένα πιο ευγενές και ανθρώπινο πλαίσιο διαχείρισης παντού, θα γεφυρώσουν χάσματα που διευρύνθηκαν ανεπαισθήτως και θα μαζέψουν «ερείπια» πριν μας πλακώσουν. Μακάρι αυτή η χείρα βοηθείας να εκταθεί τόσο μέχρι να αποτελέσει και «από μηχανής Θεό» για όλα και για όλους μας!
