Την ώρα που στην Ελλάδα συζητείται ο τρόπος με τον οποίον θα επιβληθεί η απαγόρευση των social media σε όσα παιδιά είναι κάτω των 15 ετών, ακολουθώντας το παράδειγμα χωρών όπως η Αυστραλία και η Ισπανία, και ενώ η καθολική απαγόρευση της χρήσης κινητού στις εκπαιδευτικές μονάδες βρίσκεται σε εφαρμογή, οι μαθητές χρησιμοποιούν την εφευρετικότητά τους για να παρακάμψουν τους κανονισμούς και να χρησιμοποιήσουν το τηλέφωνο την ώρα του σχολείου.
Σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times, οι μαθητές έχουν βρει τον τρόπο για να παίρνουν ξανά το κινητό τους από τις υφασμάτινες θήκες συγκεκριμένης εταιρείας οι οποίες χρησιμοποιούνται σε πολλά σχολεία των ΗΠΑ ως μέτρο για την επιβολή της απαγόρευσης του κινητού και –υποτίθεται ότι– το ασφαλίζουν κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, οι μαθητές λυκείου στο Λος Αντζελες δεν χρειάστηκαν περισσότερες από τέσσερις ώρες για να βρουν τρόπο να παραβιάσουν αυτές τις θήκες. Οπως διαπίστωσαν, αρκούσε ένα χτύπημα της θήκης υπό συγκεκριμένη γωνία σε τραπέζι ή σε κάγκελο και η θήκη άνοιγε.
Αργότερα, οι μαθητές διαπίστωσαν ότι ένας μαγνήτης που μπορεί να αγοραστεί πολύ εύκολα από το Amazon ξεκλείδωνε την υφασμάτινη θήκη. Οι μαθητές έβγαζαν το κινητό τους, έβαζαν στη θήκη πέτρες σε σχήμα τηλεφώνου και ήταν βέβαιοι ότι κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει τη διαφορά.
Διαχρονικά, η αποτυχία των μεγαλύτερων να τους χαλιναγωγήσουν ασκεί κάποια γοητεία στα παιδιά. Μάλιστα, ένας από τους μαθητές με άρθρο του στη σχολική εφημερίδα υποστήριζε ότι η πρωτοβουλία για τη χρήση των συγκεκριμένων θηκών ήταν μια δαπανηρή αποτυχία και εξήγησε ότι οι αποφάσεις που είναι αποκομμένες από την πραγματικότητα πάντα γυρίζουν μπούμερανγκ στους εμπνευστές τους.
Πωλήσεις ύψους 19 εκατ. δολαρίων σε σχολεία
Περισσότερες από 30 πολιτείες των ΗΠΑ απαιτούν από τα συνοικιακά συμβούλια να απαγορεύουν τη χρήση smartphones στην τάξη για να μην προκαλείται χάος και να μην επηρεάζεται η ψυχική υγεία των μαθητών. Η εταιρεία είδε την ευκαιρία και πλασαρίστηκε ως η λύση με ένα «Πρόγραμμα σχολείων χωρίς τηλέφωνα» που περιλαμβάνει θήκες μπλοκαρίσματος σήματος, μαγνητικούς σταθμούς κλειδώματος και εκπαίδευση για δασκάλους και καθηγητές. Οι θήκες αυτές χρησιμοποιούνται πλέον από μαθητές σε όλες τις πολιτείες και κοστίζουν από 20 έως 25 δολάρια. Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων GovSpend που παρακολουθεί τοπικές συμβάσεις, μόνο το 2025 η εταιρεία εξασφάλισε πωλήσεις ύψους 19 εκατ. δολαρίων σε σχολεία της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Οι θήκες δεν κατασκευάστηκαν για να χρησιμοποιούνται στα σχολεία. Η πρώτη φορά που κέρδισαν δημοσιότητα ήταν όταν χρησιμοποιήθηκαν από τον κωμικό Ντέιβιντ Σαπέλ για να εμποδίσει το κοινό να βιντεοσκοπεί τις παραστάσεις του. Ωστόσο, οι αποφάσεις που λαμβάνονταν για απαγόρευση των κινητών στις σχολικές μονάδες πρόσφεραν εύφορο έδαφος για περισσότερες πωλήσεις. Στην πολιτεία της Νέας Υόρκης μάλιστα η εταιρεία, σύμφωνα με το δημοσίευμα, πρόσφερε σε δύο λομπίστες περισσότερα από 100.000 δολάρια για να αναλάβουν την προώθηση του προϊόντος. Σύμφωνα με το GovSpend τα έσοδα της εταιρείας ξεπέρασαν τα 4 εκατ. δολάρια μόνο από σχολικές περιφέρειες και σχολεία της πολιτείας.
«Περίμενα να αντιδράσουν και να θυμώσουν»
Η Σάρι Μπεθ Ρόζενμπεργκ, που διδάσκει Ιστορία των ΗΠΑ σε σχολείο του Μανχάταν, είπε ότι μετά την απαγόρευση των κινητών ανέμενε οι μαθητές της «να αντιδράσουν και να θυμώσουν ή να εμφανίσουν συμπτώματα στέρησης, επειδή πρόκειται για ένα τόσο εθιστικό εργαλείο». Αντί γι’ αυτό, όταν το σχολείο άρχισε να χρησιμοποιεί τις θήκες το 2025, οι μαθητές έδειχναν ανακουφισμένοι που βρίσκονταν προσωρινά χωρίς τις συσκευές τους.
Ο Μπεν Μόσλεϊ, ο οποίος είναι διευθυντής σχολείου της Βαλτιμόρης, είπε ότι οι μαθητές κατάφεραν να προσαρμοστούν σε ένα περιβάλλον χωρίς τηλέφωνα, αλλά κατέστρεφαν τις θήκες και το σχολείο έπρεπε να επωμιστεί το κόστος. «Απλώς ξοδεύαμε χρήματα που δεν είχαμε» τόνισε και πρόσθεσε ότι πλέον το προσωπικό του σχολείου συλλέγει τα τηλέφωνα στην αρχή της ημέρας και τα τοποθετεί σε ειδικό ντουλάπι φύλαξης.
Το λύκειο του Λος Αντζελες, όπου οι μαθητές συνήθιζαν να χτυπούν τις θήκες σε θρανία και κάγκελα, έχει υιοθετήσει απλούστερες και οικονομικότερες μεθόδους. Ο Ρόμπερτ Ντόκτερ, καθηγητής Πολιτικής Αγωγής, λέει ότι οι μαθητές τοποθετούν τα κινητά τους σε μια διάφανη πλαστική θήκη που κρέμεται στον τοίχο της τάξης. Το κόστος της δεν ξεπερνά τα 10 δολάρια. «Νομίζω ότι το να ξοδέψεις εξαρχής ένα σωρό χρήματα για ένα προϊόν δεν ήταν σοφή κίνηση», είπε.
Πολλοί μαθητές χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να παρακάμψουν την απαγόρευση της χρήσης των κινητών, αλλά πολλοί άλλοι βλέπουν τα θετικά της απαγόρευσης. Ο 15χρονος Ρεξ Γουόλποφ, μαθητής λυκείου στο Ουέστον του Κονέκτικατ, μίλησε για συμμαθητές του που ενώ παλαιότερα έμοιαζαν με «ζόμπι» λόγω της ανεξέλεγκτης χρήσης του κινητού τους, πλέον συζητούν με τους φίλους τους στα διαλείμματα. Και δεν είναι ο μόνος. Πάνω από το 40% των εφήβων ηλικίας 13 έως 17 ετών υποστηρίζουν την απαγόρευση των κινητών κατά τη διάρκεια του μαθήματος, σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center που πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο.
Ο 17χρονος Ελάιζα Μπάρον, μαθητής λυκείου στη Νέα Υόρκη, είπε ότι χωρίς τα τηλέφωνα τα μαθήματα ήταν πιο εύκολα στην παρακολούθηση και οι συμμαθητές του συμμετείχαν περισσότερο. Οσο για τις θήκες της εταιρείας που το σχολείο διένειμε στην αρχή της χρονιάς; Φαίνεται πως είχαν εξαφανιστεί μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου. Οι μαθητές δεν τις χρησιμοποιούσαν και οι καθηγητές τους ζητούν να βάζουν τα τηλέφωνά στις τσάντες ή στα ντουλάπια τους. «Σίγουρα πιστεύω ότι το ίδιο ποσό χρημάτων θα μπορούσε να είχε διατεθεί σε πολλά άλλα πράγματα για να βελτιωθεί η εκπαιδευτική εμπειρία. Δεν χρειαζόταν να γίνει τόσο περίπλοκο για να επιτευχθούν τα ίδια αποτελέσματα», είπε ο Ελάιζα.
Σε γενικές γραμμές, οι μαθητές υποστηρίζουν ότι οι λύσεις των «ειδικών θηκών» είναι απλώς ημίμετρα που δεν λύνουν το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή το πόσο εξαρτημένοι είναι οι έφηβοι από τα κινητά τους τηλέφωνα. Υπάρχει ωστόσο και μια άλλη εξήγηση για την αντίδραση σε αυτές τις υφασμάτινες θήκες. Και είναι μια εξήγηση που αντέχει στο πέρασμα των χρόνων. «Υπήρχε σχεδόν αυτό το νεανικό, κάπως επαναστατικό συναίσθημα μέσα μας να πάμε κόντρα στο σύστημα», λέει ο Ρεξ Γουόλποφ.
