Το ρίσκο για το Μαξίμου δεν είναι να «τσιμπήσει» ο Καραμανλής…
Τις τελευταίες ημέρες, σε παραπολιτικές στήλες που θεωρείται ότι αντανακλούν την κεντρική γραμμή και τις διαθέσεις του Μεγάρου Μαξίμου, κάνουν την εμφάνισή τους διακριτικά αλλά σαφή «καρφιά» προς τον πρώην πρωθυπουργό, στέλνοντας το μήνυμα ότι η ανοχή απέναντι στις παρεμβάσεις του δεν είναι πλέον δεδομένη.
Αφορμή, όπως λέγεται, στάθηκαν οι πρόσφατες τοποθετήσεις Καραμανλή για την κρίση των θεσμών και για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Στο περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη οι παρεμβάσεις αυτές χαρακτηρίζονται «άκαιρες» και «υπονομευτικές», καθώς εκτιμάται ότι δημιουργούν εσωτερική πίεση σε μια περίοδο που το κυβερνητικό αφήγημα επιδιώκει σταθερότητα και ενιαία γραμμή.
Η τακτική που φαίνεται να επιλέγεται δεν είναι τυχαία. Στοχεύει, σύμφωνα με κυβερνητικούς κύκλους, στο να αποδομηθεί η πολιτική παρακαταθήκη της λεγόμενης «διπλωματίας της ακινησίας», διατύπωση που χρησιμοποιείται για να αντιπαραβληθεί με την «ενεργητική πολιτική» της σημερινής ηγεσίας. Με άλλα λόγια, το Μαξίμου επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το «ποιος μιλά» στο «ποια γραμμή είναι σωστή», βάζοντας τον πρώην πρωθυπουργό στη θέση του «παρελθόντος» και την κυβέρνηση στη θέση του «παρόντος που δρα».
Ωστόσο, στο γαλάζιο στρατόπεδο δεν λείπουν οι φωνές που προειδοποιούν ότι μια τέτοια σύγκρουση μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη. Ο Κώστας Καραμανλής, όπως σημειώνεται από όσους γνωρίζουν τη διαδρομή και το ύφος του, έχει δείξει ιστορικά ότι ξέρει να περιμένει και να παρεμβαίνει την κατάλληλη στιγμή. Γι’ αυτό και οι ψίθυροι περί «αποκαραμανλοποίησης» συνοδεύονται από την εκτίμηση ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα μείνει σιωπηλός θεατής, ειδικά αν θεωρήσει ότι επιχειρείται συστηματική αποδόμηση του πολιτικού του αποτυπώματος.
Οι καλά ενημερωμένοι επιμένουν ότι νέα παρέμβαση Καραμανλή είναι θέμα χρόνου. Το ερώτημα δεν είναι το «αν», αλλά το «πώς» και το «πού».
