Του Βασίλη Γαλούπη
Η έχθρα μεταξύ Ίλον Μασκ και Τζορτζ Σόρος δεν είναι απλώς η αντιπαλότητα δύο δισεκατομμυριούχων που παίζουν με την πολιτική. Καθένας από αυτούς είναι ένας μηχανισμός που τροφοδοτεί, χορηγεί και εκμεταλλεύεται τον έναν από τους δύο βασικούς πολιτικούς πόλους σήμερα.
Ο Σόρος είναι ο χορηγός και προστάτης -κυρίως- των Δημοκρατικών, ενώ ο Μασκ είναι ο αντίστοιχος «Σόρος» των Συντηρητικών. Άρα, η «οπαδική» λογική για το κοινό σε όλη τη Δύση είναι λίγο πολύ η εξής: Είσαι υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης; Ο Σόρος είναι ο προστάτης άγιος. Βλάπτεσαι από την παγκοσμιοποίηση; Ο Μασκ είναι ο άνθρωπός σου.
Και τους δύο, Μασκ και Σόρος, συμφέρει να εκμεταλλεύονται τον διαχωρισμό ως ταυτοτικό ζήτημα. Εξυπηρετεί πολύ καλύτερα τις μπίζνες του καθενός το να «σέρνουν» πίσω τους κι έναν στρατό από κόσμο που τους αποδέχεται και τους στηρίζει, ως πολιτικά σύμβολα, χωρίς να πολυεξετάζει τις λεπτομέρειες.
Στην πραγματικότητα κανείς τους δεν αξίζει τον ντόρο τόσο πολύ. Για παράδειγμα, ο Ίλον Μασκ λέει ότι θα ήθελε «να κάνει τον κόσμο καλύτερο» και συχνά οι αναρτήσεις του εκφράζουν αυτά που πολύς κόσμος πιστεύει. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο Μασκ δεν λέει κατά καιρούς και μπαρούφες.
Όμως, μέχρι στιγμής, ανάμεσα στους δύο ο Σόρος είναι που επιχειρεί οργανωμένα να επιβάλει τη θέλησή του στις κοινωνίες περισσότερο απ’ ό,τι ο Μασκ. Για κάτι που ο Μασκ θα κάνει απλώς αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, ο Σόρος θα χρηματοδοτήσει μια ΜΚΟ για να έχει απτά αποτελέσματα. Και οι δυο πληρώνουν για να προωθούν τα συμφέροντά τους. Αλλά ο Σόρος δείχνει να κάνει τη δουλειά διεθνώς και πιο οργανωμένα.
Χθες ο Μασκ «ξεφώνισε» τον Σόρος ότι χρηματίζει πολιτικούς από διάφορα κόμματα. Κοινοποίησε στον λογαριασμό του στην πλατφόρμα Χ μια ανάρτηση του χρήστη @DataRepublican, η οποία αναφέρεται στον Τζορτζ Σόρος: «Γιατί δεν διώχνουν τον Σόρος από την Αμερική; Η απάντηση είναι απλή: Γιατί Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί συνεργάζονται μαζί του» είναι ο τίτλος της ανάρτησης.
Υποστηρίζει ότι ο Σόρος, που παρεμβαίνει στις πολιτικές παγκοσμίως μέσω του δικτύου ΜΚΟ της Open Society, συνεργάζεται με το αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (NED), οργανισμός που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και σε αυτόν συμμετέχουν πολιτικά στελέχη τόσο από το Δημοκρατικό όσο και από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
«Ο Σόρος δωροδοκεί και τις δύο πλευρές» σχολιάζει ο Μασκ πάνω από την ανάρτηση, η οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Πάνω από 30 άμεσες αναφορές στον Σόρος ή στις ΜΚΟ του εμφανίστηκαν στο “Journal of Democracy”. Είναι το κορυφαίο περιοδικό του Εθνικού Ιδρύματος για τη Δημοκρατία, του ίδιου οργανισμού που εμφανίζεται εξέχοντα στα ευρέως κυκλοφορούντα διαγράμματα του δικτύου Uniparty NGO.
Το NED είναι ένας οργανισμός που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Περιλαμβάνει μέλη του Κογκρέσου που βρίσκονται στο διοικητικό του συμβούλιο και από τα δύο κόμματα, όχι μόνο πρώην αξιωματούχους. Η εμπλοκή του Σόρος είναι βαθιά. Έχει συμπροεδρεύσει σε συνέδρια του NED στο εξωτερικό και οι ΜΚΟ του Open Society συνεργάζονται τακτικά με επιχειρήσεις του NED, ειδικά σε χώρες που διέρχονται “μεταβάσεις”, όπως αλλαγή καθεστώτος ή διείσδυση ήπιας ισχύος.
Μαζί, ο Σόρος και οι ΜΚΟ που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ έχουν διαμορφώσει αγωγούς χρηματοδότησης, αφηγήματα των μέσων ενημέρωσης, ακόμη και ξένες εκλογικές στρατηγικές.
Έτσι, όταν οι άνθρωποι ρωτούν “Γιατί δεν απαγορεύεται ο Σόρος;”, πρέπει να καταλάβουν: δεν είναι ξένος. Είναι μέρος της κυβέρνησής μας. Το Ενιαίο Κόμμα τον προστατεύει και συνεργάζεται μαζί του, επειδή βοηθά στην υλοποίηση ενός κοινού οράματος εξωτερικής πολιτικής, του ίδιου που χαρακτηρίζει τον πρόεδρο Τραμπ ως απειλή για τη δημοκρατία».
Και παραθέτει διάφορα τρανταχτά ονόματα που περιλαμβάνονται στα μέλη του NED, όπως, π.χ., τη Βικτόρια Νούλαντ (αναπληρώτρια υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν) ή τον Ρεπουμπλικάνο πρώην υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Στιβ Μπίγκαν κ.ά.
Ο Σόρος, ο άνθρωπος που «έσπασε» την Τράπεζα της Αγγλίας για να κερδοσκοπήσει, πληρώνει αδρά για να παρουσιάζονται οι αρνητικές αντιδράσεις στην ανάμειξή του στα εσωτερικά των διάφορων χωρών ως «θεωρίες συνωμοσίας» κατά ενός «φιλάνθρωπου».
Ο Σόρος, βέβαια, είναι απλώς ένας κυνικός κερδοσκόπος που ανακατεύεται μέσω ΜΚΟ, λομπιστών και πακτωλό χρημάτων στα εσωτερικά κρατών, κοινωνιών, οργανισμών. Το ζητούμενο είναι η πολιτική επιρροή και η πρόσβαση σε πληροφορίες που είναι απαραίτητες για τα κερδοσκοπικά του παιχνίδια στην παγκόσμια αγορά. Υπολογίζεται ότι διοχετεύει περίπου 1,5 δισ. ευρώ ετησίως για να μπορεί να παρεμβαίνει σε όλο το φάσμα πολιτικής και οικονομίας.
Τού αρέσει να μεταμφιέζει σε πολιτικούς σκοπούς μεθόδους που μεγιστοποιούν το κέρδος για τους λίγους. Ο,τι προσφέρει ευκαιρίες για αισχροκέρδεια τον ενδιαφέρει. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, για παράδειγμα, ουσιαστικά αποτελεί τον βασικό τρόπο για να συμπιέζονται οι μισθοί προς τα κάτω.
Εκτός του Μασκ, κόντρα με τον Σόρος έχουν πάμπολλα κράτη εδώ και δεκαετίες. Πίσω στο 1997, για παράδειγμα, ο υπουργός Οικονομικών της Ταϊλάνδης κατηγορούσε ανοιχτά τον Σόρος για ενορχήστρωση της οικονομικής κρίσης στη χώρα του και ότι για τον Σόρος «ο πλούτος πρέπει να προέρχεται από την εξαθλίωση των άλλων».
