Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Η αιφνίδια ανακάλυψη του «βαθέος κράτους» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έπειτα από σχεδόν επτά χρόνια διακυβέρνησης, δεν μπορεί παρά να προκαλεί θυμηδία. Όχι βεβαίως γιατί το ελληνικό κράτος δεν πάσχει διαχρονικά από σοβαρές παθογένειες, αλλά γιατί επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης το «βαθύ κράτος» δεν καταπολεμήθηκε. Αντιθέτως, «εκσυγχρονίστηκε», μετεξελίχθηκε και, τελικά, χειροτέρεψε…
Μια αρνητική μετεξέλιξη του βαθέος κράτους δεν είναι, άραγε, το περιβόητο «επιτελικό κράτος»; Ένα κλειστό και απολύτως συγκεντρωτικό κέντρο λήψης αποφάσεων, με το Μέγαρο Μαξίμου να λειτουργεί ως υπερυπουργείο, απονευρώνοντας τη συλλογική κυβερνητική ευθύνη και μετατρέποντας τους υπουργούς σε απλούς εκτελεστές εντολών, σε κλητήρες;
Βαθύ κράτος δεν είναι η πλημμυρίδα μετακλητών υπαλλήλων -σε αριθμούς πρωτοφανείς- και μάλιστα με αυξημένες αποδοχές, την ώρα που το αφήγημα της «αξιοκρατίας» προβάλλεται ως άλλοθι; Βαθύ κράτος δεν είναι η εγκαθίδρυση ενός κομματικού μηχανισμού εντός του κράτους, με κομβικές θέσεις να καταλαμβάνονται συστηματικά από «ημετέρους»;
Βαθύ κράτος δεν είναι οι απευθείας αναθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ σε φίλα προσκείμενες εταιρίες και «κολλητούς», με διαδικασίες fast track και ελάχιστο έλεγχο, που σωρευτικά συνιστούν μία από τις μεγαλύτερες αναδιανομές δημόσιου χρήματος προς συγκεκριμένα συμφέροντα;
Βαθύ κράτος δεν είναι οι κατά καιρούς λίστες Πέτσα, η κρατική διαφήμιση ως εργαλείο πολιτικής πειθάρχησης και η συστηματική αλλοίωση του μιντιακού τοπίου; Βαθύ κράτος δεν είναι η διαρκής υποβάθμιση της χώρας στις διεθνείς κατατάξεις ως προς την ελευθερία του Τύπου;
Βαθύ κράτος δεν είναι η χρήση του κράτους ως μηχανισμού αναπαραγωγής της «γαλάζιας» -αυτή τη φορά- εξουσίας και όχι ως εργαλείου ουσιαστικής μεταρρύθμισης κατά την τελευταία επταετία;
Βαθύ κράτος δεν είναι οι παρακολουθήσεις, η χειραγώγηση και ο έλεγχος της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, μέσω επιλογών που γεννούν εύλογα ερωτήματα για τη θεσμική της ανεξαρτησία και έχουν οδηγήσει τη συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης να μην την περιβάλλει πλέον με εμπιστοσύνη;
Βαθύ κράτος δεν είναι η συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, η διάχυση των ευθυνών, η διαρκής προσπάθεια υποβάθμισης των πραγματικών αιτιών και η διατήρηση ενός πέπλου προστασίας για τους υπευθύνους;
Βαθύ κράτος δεν είναι η συνέχιση και η έκρηξη, μετά το 2019, του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο -αν δεν υπήρχε η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας- θα είχε, κατά πάσα πιθανότητα, ακολουθήσει κι αυτό την πεπατημένη της συγκάλυψης;
Και, τέλος, βαθύ κράτος δεν είναι η «κανονικοποίηση» της ατιμωρησίας; Η επιδερμική ανάληψη «ευθυνών» χωρίς καμία ουσιαστική κύρωση, χωρίς παραιτήσεις, χωρίς πραγματική λογοδοσία για τα πολιτικά πρόσωπα;
Το βαθύ κράτος, τελικά, δεν είναι κάποιο αόρατο φάντασμα του παρελθόντος. Και όταν εκείνοι που, αντί να το γκρεμίσουν όπως υποσχέθηκαν, συνέχισαν επί χρόνια να το οικοδομούν με τα δικά τους χρώματα και υλικά, εμφανίζονται σήμερα ως δήθεν τιμητές του, τότε η υποκρισία είναι ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που μπορεί να αποδοθεί. Πολύ απλά, το βαθύ κράτος επί Κ. Μητσοτάκη έγινε βαθύτερο…