Eδώ και περίπου δέκα μέρες, το Instagram έχει μεταμορφωθεί σε χρονομηχανή. Όλοι ανεβάζουν φωτογραφίες τους από το 2016 -αν δεν ζεις κάτω από πέτρα, σίγουρα το έχεις δει, κι αν είσαι millenial, πιθανότατα το έχεις κάνει.
Φίλτρο του Snapchat με τα αυτιά και μουσούδι σκύλου αλλά κι εκείνο με τα λουλούδια στο κεφάλι, edit στο VSCO, λεπτά τσόκερ, ηλιοβασιλέματα, καρό πουκάμισα στη μέση, το ίδιο ψηλόμεσο παντελόνι με το ίδιο crop top -το 2016 ήταν μία εντελώς άλλη εποχή. Δεν υπήρχε TikTok αλλά είχαμε το Vine. Πάρα, ΠΑΡΑ πολλοί άνθρωποι έβγαιναν έξω για να κυνηγήσουν Πόκεμον, υπήρχε το Mannequin Challenge, η Κάιλι Τζένερ έβγαζε κραγιόν. Το Twitter δεν είχε γίνει Χ και ήταν όντως μια καλή εφαρμογή: χωρίς ναζιστική προπαγάνδα και γυμνά deepfakes χωρίς συναίνεση. Τα memes ήταν στο ζενίθ τους, εμείς ήμασταν νεότερ@ και τα πράγματα πολύ πιο αθώα
Τουλάχιστον έτσι επιλέγει το μυαλό μας να τα θυμάται, καθώς έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε. Ή το 2016 ήταν, όντως, η τελευταία καλή χρονιά;
Ας είμαστε λίγο ειλικρινείς: το 2016 δεν ήταν και τόσο καλό, όσον αφορά στα αντικειμενικά γεγονότα, τουλάχιστον. Το αισθανόμαστε καλό, όμως, γιατί από τότε μας χτύπησαν όλα τα κακά της μοίρας: μεταξύ άλλων η πανδημία και τα lockdowns, η γενοκτονία στη Γάζα, η δεύτερη θητεία Τραμπ, η παγκόσμια άνοδος της Ακροδεξιάς, η ελληνική κυβέρνηση.
Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, το 2016 επιστρέφει τώρα σαν μικρή όαση. Όχι γιατί ήταν ήρεμο, αλλά επειδή ήταν το τελευταίο έτος πριν μάθουμε ότι η κανονικότητα μπορεί να εξαφανιστεί μέσα σε μια νύχτα. Πριν τα νοσοκομεία γεμίσουν, πριν τα σύνορα κλείσουν, πριν το doomscrolling γίνει δεύτερη φύση μας, πριν προστεθεί στο καθημερινό μας λεξιλόγιο το burnout. Πριν οι ζωές μας γίνουν μια διαρκής διαπραγμάτευση με τον φόβο.
Το 2016 ήταν η τελευταία χρονιά που μπορούσες να σκέφτεσαι το μέλλον χωρίς να σου σφίγγεται το στομάχι. Η τελευταία που η εξουθένωση δεν ήταν μόνιμη κατάσταση, αλλά κάτι που περνούσε με έναν freddo espresso με 1,50 ευρώ (και δώρο νεράκι) και μια βόλτα στην πόλη όπου θα έπαιρνες μεγάλο σουβλάκι με 2,50 ευρώ. Η τελευταία που δεν ήμασταν ακόμα τόσο κουρασμένοι από τον κόσμο, ούτε τόσο δύσπιστοι μεταξύ μας. Ήταν όλα κάπως πιο αθώα.
Ίσως γι’ αυτό γυρίζουμε εκεί: όχι για να ξαναδούμε τα φίλτρα του Snapchat, αλλά για να βρούμε μια εκδοχή του εαυτού μας που προλάβαινε να ελπίζει. Μια εκδοχή που δεν είχε μπει σε κατάσταση επιβίωσης. Μια εκδοχή ανέμελη, που δεν είχε δει την πραγματικότητα να γίνεται τόσο βαριά.
Το 2016 δεν θα ξανάρθει -δεν χρειάζεται κιόλας. Ούτε χρειάζεται να κοιτάμε πίσω και να λέμε τι νέ@, όμορφ@ φοιτητ@ ήμασταν τότε. Πάει, πέρασε. Το ανεβάσαμε στο Instagram, συμμετείχαμε στο τρεντ, ας το αφήσουμε στην ησυχία του. Γιατί δεν νοσταλγούμε τόσο το έτος όσο το ποι@ ήμασταν εμείς τότε.
