Από τον Lemmy
Υπάρχει, εδώ και χρόνια, από τη δεκαετία του 90 και μετά, μια πολύ σοβαρή επιδείνωση του καθεστώτος ελευθερίας, δηλαδή μια βαθμιαία συρρίκνωση της ατομικής ελευθερίας. Μέχρις εξαφανίσεως πλέον.
Με αφορμή το αιφνιδιαστικό μπλοκάρισμα των λογαριασμών δύο αγροτών- συνδικαλιστών, χωρίς να υπάρχει καμία σχετική δικαστική απόφαση, αποκαλύπτεται ένα πολύ ζοφερό καθεστώς, που θυμίζει κυριολεκτικά τη Δίκη του Κάφκα: κάποιος μέσα από το Μαξίμου, πατώντας απλώς ένα κουμπί, αφήνει χωρίς λεφτά κάποιον αγρότη. Με μια απλή κίνηση.
Και αυτό συμβαίνει διότι έχουμε περάσει στην άυλη οικονομία, μέσω της ψηφιακής διακυβέρνησης. Δηλαδή, η τράπεζα δεν είναι πλέον ένα ίδρυμα όπου απλώς τοποθετείς μετρητά, αλλά ένα ίδρυμα που ελέγχεται απολύτως από την εκτελεστική εξουσία, από μια μικρή ομάδα ατόμων που έχει στα χέρια του τη δύναμη να σου παίρνει τα μετρητά.
Αλλά η σταδιακή αντικατάσταση των μετρητών από το κινητό, ενώ έχει μεσολαβήσει και η κάρτα, σημαίνει απώλεια ατομικής ελευθερίας. Διότι μόνον όταν έχεις στα χέρια σου το σώμα του χρήματος, έχεις την ελευθερία της χρήσης του. Διαφορετικά, έχεις μεταβιβάσει αυτό το δικαίωμα σε αυτόν που χειρίζεται τον ψηφιακό κόσμο. Δηλαδή σε ένα και μόνον άτομο. Τον πρωθυπουργό. Εάν αυτός το αποφασίσει, θα φτάσεις στα διόδια, θα βγάλεις να πληρώσεις με το ηλίθιο κινητό σου και δεν θα μπορείς. Διότι το κινητό δεν είναι ευρώ. Είναι μηχάνημα.
Τελευταία λοιπόν και κρίσιμη απώλεια ελευθερίας είναι το χρήμα. Παλιότερα οι άνθρωποι, όχι πολύ παλιά, ας πούμε στον κόσμο του ΄60, πούλαγαν τις ελιές και το λάδι τους, έπαιρναν από τον έμπορο τα λεφτά, τα έκαναν λίρες και τα έβαζαν είτε στο σεντούκι, είτε στην τράπεζα, που ήταν όμως μια ασφαλής τοποθέτηση, διότι το κράτος δεν είχε καμία πρόσβαση εκεί.
Όταν πούλαγες ένα σπίτι, ας πούμε, δεν μεσολαβούσε κανένας πλην του συμβολαιογράφου. Και φυσικά δεν μεσολαβούσε η κυβέρνηση και η εφορία. Εάν χρωστούσες ήταν ένα θέμα εντελώς άσχετο με την πώληση. Πήγαινες λοιπόν στον συμβολαιογράφο, χωρίς κανένα απολύτως χαρτί, αυτός άνοιγε τη μερίδα σου και σε ρωτούσε τι πουλάς. Του περιέγραφες προφορικά το ακίνητο, έπαιρνες από τον αγοραστή τα μετρητά υπέγραφες και έφευγες. Σε μία ώρα είχες τελειώσει και πήγαινες για ούζα με τον αγοραστή, χωρίς φυσικά να στο απαγορεύει η τροχαία. Κράτος δεν μεσολαβούσε. Ούτε δικηγόροι, ούτε μηχανικοί, ούτε εφορία, ούτε αστυνόμος. Τίποτα. Εσύ και ο αγοραστής.
Τώρα, ούτε να πουλήσεις μπορείς, ούτε καν να φας, παρότι έχεις δικά σου χρήματα, εάν δεν το δεχθεί ο Πιερρακάκης. Αυτό είναι τρομακτικό. Αν γίνει ας πούμε ένας πόλεμος και γίνει έλεγχος αναλήψεων, ο κόσμος θα πάθει πλάκα, όπως έγινε επί Τσίπρα, όπου η ΕΚΤ επειδή δεν της άρεσε το δημοψήφισμα άφησε τον κόσμο χωρίς λεφτά.
Η άυλη λοιπόν οικονομία είναι μια φυλακή για το άτομο, το οποίο είναι πλέον εντελώς ανυπεράσπιστο απέναντι στην εξουσία. Δεν ελέγχει ούτε καν τα μετρητά του.
Υπάρχουν όμως και άλλες σοβαρές ανελευθερίες, όπως στη μετακίνηση (στην πανδημία για να πας ραντεβού ή στο περίπτερο έπρεπε να ρωτήσεις τον Κυριάκο!), στον έλεγχο της κατανάλωσης αλκοόλ, όπου ένα ποτήρι κρασί οδηγεί στην αφαίρεση του διπλώματος και του αυτοκινήτου, στη δήμευση της περιουσίας (ΕΝΦΙΑ), στη δυνατότητα της εξουσίας να εμποδίζει, όταν το κρίνει σκόπιμο, τη διατύπωση γνώμης, να αφαιρεί κείμενα, να ασκεί διώξεις όταν δεν συμφωνεί με αυτά που λες κλπ. Αρχίσαμε από το τσιγάρο, με το πρόσχημα της υγείας και έχουμε πλέον καταλήξει στην απαγόρευση του αλκοόλ και στην αφαίρεση των μετρητών.
Μη νομίζουμε πως όλα αυτά είναι εντελώς άσχετα με την πολιτική κατάσταση και την εκλογική συμπεριφορά. Το άτομο σήμερα αισθάνεται μεγάλη πίεση και έλεγχο από το κράτος και την κυβέρνηση και αυτός είναι ο βασικός λόγος που νοιώθει εχθρικά, νοιώθει αποστροφή για τα πολιτικά κόμματα και κυρίως για την εξουσία και την κυβέρνηση. Όταν ζητάς από έναν ψαρά να φτιάξει ηλεκτρονικό δελτίο αποστολής επειδή έπιασε και κουβαλάει 5 κιλά κολιούς, τότε αυτός ο ψαράς δεν υπάρχει. Δεν είναι ελεύθερο άτομο.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, το να πηγαίνεις και να ζητάς την ψήφο του, δεν είναι και τόσο λογικό. Διότι, μόνον ελεύθερα άτομα έχουν τη δυνατότητα να αποφασίζουν για το ποιον θέλουν να τους κυβερνάει. Ένα άτομο που δεν έχει ούτε τον έλεγχο των μετρητών του, δεν είναι σε θέση να ορθώσει το ανάστημά του και να αμφισβητήσει την εξουσία. Έχει περιπέσει στην κατάσταση ενός ψηφιακού δουλοπάροικου. Και έχει πανικοβληθεί.
Μέσα σ΄αυτό το γενικό κλίμα τρόμου θα γίνουν λοιπόν οι επόμενες εκλογές. Και αυτή είναι μια συγκυρία καθόλου ασφαλής για πρόβλεψη.
