Θα προκληθούν μαζικοί θάνατοι των δέντρων του με ανυπολόγιστες πλανητικές συνέπειες.
Το τροπικό δάσος του Αμαζονίου μεταβαίνει σε μια «υπερτροπική κατάσταση» που δεν έχει παρατηρηθεί εδώ και δεκάδες εκατομμύρια χρόνια προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Οι θερμότερες κλιματικές συνθήκες που επικρατούν πλέον στη Γη μεταβάλουν την κατάσταση του δάσους του Αμαζονίου και αν δεν αλλάξει η κατάσταση αυτή άμεσα οι προβλέψεις ειδικών από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλι αναφέρουν ότι μέχρι το τέλος του αιώνα το δάσος αυτό θα βιώνει συχνότερες και εντονότερες ξηρασίες και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκτεταμένο θάνατο δέντρων.
Με τη σειρά του αυτό θα μειώσει την ικανότητα της Γης να απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα καθώς τα τροπικά δάση απορροφούν περισσότερες εκπομπές άνθρακα από οποιοδήποτε άλλο βιοσύστημα. Ο μόνος τρόπος να αποτραπεί η εμφάνιση της υπερτροπικής κατάστασης είναι ο περιορισμός των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου σύμφωνα με τον Τζεφ Τσέιμπερς, επικεφαλής συγγραφέα της μελέτης.
«Όλα εξαρτώνται από το τι θα κάνουμε. Εναπόκειται σε εμάς το σε ποιον βαθμό θα δημιουργήσουμε αυτό το υπερτροπικό κλίμα.
Αν απλώς εκπέμπουμε αέρια του θερμοκηπίου όσο θέλουμε, χωρίς κανέναν έλεγχο, τότε θα δημιουργήσουμε αυτό το υπερτροπικό κλίμα νωρίτερα» αναφέρει ο Τσέιμπερς.
Συνήθως η ξηρή περίοδος στον Αμαζόνιο διαρκεί από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο και φέρνει θερμοκρασίες υψηλότερες από το φυσιολογικό. Ωστόσο σε υπερτροπικές συνθήκες η ξηρή περίοδος παρατείνεται ασκώντας μεγαλύτερη πίεση στα δέντρα.
«Όταν συμβαίνουν αυτές οι θερμές ξηρασίες, αυτό είναι το κλίμα που συνδέουμε με ένα υπερτροπικό δάσος επειδή ξεπερνά τα όρια αυτού που σήμερα θεωρούμε τροπικό δάσος» εξήγησε ο Τσέιμπερς. Η μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature» αναφέρει ότι έως το 2100 οι συνθήκες θερμής ξηρασίας θα μπορούσαν να εμφανίζονται έως και 150 ημέρες τον χρόνο.
Αυτό με τη σειρά του θα μπορούσε να αυξήσει τη θνησιμότητα των δέντρων. «Δείξαμε ότι τα ταχέως αναπτυσσόμενα δέντρα με χαμηλή πυκνότητα ξύλου είναι πιο ευάλωτα, πεθαίνοντας σε μεγαλύτερους αριθμούς από τα δέντρα με υψηλή πυκνότητα ξύλου. Αυτό υποδηλώνει ότι τα δευτερογενή δάση μπορεί να είναι πιο ευάλωτα στη θνησιμότητα που προκαλείται από την ξηρασία, επειδή έχουν μεγαλύτερο ποσοστό τέτοιων τύπων δέντρων» εξηγεί ο Τσέιμπερς.
