Του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου*
Το 1900 ο λευκός πληθυσμός είχε ποσοστό 36% στο παγκόσμιο σύνολο, ενώ σήμερα μόνο 8%. Αυτό υποστήριξε μια δημοσίευση στο Χ που ο Ίλον Μασκ τη σχολίασε λέγοντας: «Οι λευκοί είναι μια ραγδαία φθίνουσα μειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού». Κάποιες ιστοσελίδες ελέγχου δημοσιεύσεων ισχυρίστηκαν πως το πραγματικό ποσοστό των λευκών το 1900 ήταν 25%-30%, ενώ σήμερα 10%-12%. Ακόμη και με αυτή τη διόρθωση επιβεβαίωσαν μια ανησυχητική μείωση ως και σχεδόν τρεις φορές του ποσοστού των λευκών (από 30% σε 12%). Πέρα από τις γνωστές αιτίες της μεγάλης δημογραφικής μείωσης των δυτικών λαών που αναλύουν όλα τα λεγόμενα έγκυρα μίντια, θα ήθελα να συζητήσουμε σε αυτό το άρθρο και μία που δεν έχουν θίξει ποτέ.
Πρόκειται για τον πολιτιστικό πόλεμο ενάντια στις παραδοσιακές αξίες της δυτικής νεολαίας που κρατάει τουλάχιστον 60 χρόνια. Ένας πόλεμος που ξεκίνησε με το κίνημα των χίπις, το οποίο μαζί με την ποπ και τη ροκ μουσική προκάλεσε μια σαρωτική κοινωνική αλλαγή, από το ντύσιμο και την ψυχαγωγία μέχρι τις ιδέες και τις ερωτικές σχέσεις. Αλλαγή που δεν συντελέστηκε άμεσα, αλλά παγιώθηκε στις αμέσως επόμενες δεκαετίες. Και συνεχίζεται μέχρι σήμερα που τη σκυτάλη των επιθέσεων έχει πάρει το κίνημα της woke κουλτούρας. Δεν αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι στη δεκαετία των 60s που ξεκινάει αυτός ο πόλεμος έχουμε και την εκκίνηση της μετανεωτερικότητας που αποδομεί κάθε συλλογικότητα και κάθε αξία για να καταλήξει στον σχετικισμό και τελικά στον μηδενισμό.
Οι ανατρεπτικές αξίες του κινήματος των χίπις παρουσιάζονται με τον πιο εύγλωττο και συγκεντρωτικό τρόπο στο θεατρικό μιούζικαλ «Hair», το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί και το ζωντανό μανιφέστο τους. Μας δείχνει μια παρέα χίπις που ζουν σε κοινόβιο, είναι ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και περιμένουν την Εποχή του Υδροχόου που θα φέρει ειρήνη, αγάπη, απελευθέρωση του μυαλού και μυστική αποκάλυψη, σύμφωνα με τους στίχους του τραγουδιού «Age of Aquarius». Πέρα από την εκπληκτική μουσική του μιούζικαλ, μαγνήτης για να δουν την παράσταση εκατομμύρια δυτικοί νεολαίοι ήταν ότι οι ηθοποιοί σε πολλές σκηνές κυκλοφορούσαν ολόγυμνοι, ενώ έλεγαν και έκαναν τα πιο σοκαριστικά πράγματα. Το 1967 πρωτοπαίχτηκε το «Hair» στη Νέα Υόρκη, το 1968 είχε ήδη γίνει τεράστια επιτυχία και ανέβηκε στο Broadway, ενώ σύντομα ταξίδεψε στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο, στο Παρίσι, σε Γερμανία, Ισπανία και Ιταλία, σε Ισραήλ, Καναδά και Ιαπωνία. Το 1970 ήρθε μάλιστα και στην Ελλάδα σαν ενσωματωμένο σκετσάκι στην επιθεώρηση «Έρχονται δεν έρχονται», αλλά κόπηκε λίγους μήνες αργότερα από τη χούντα!
ΟΧΕΤΟΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ
Το «Hair» προπαγάνδιζε, λοιπόν, στους νέους: Να μην υπηρετούν την πατρίδα τους και να προσβάλλουν τη σημαία της. Να καταστρέφουν τις σχέσεις με τους γονείς τους και να αποβάλλονται από τα σχολεία τους. Να ζουν κοινοβιακά και όχι σε συγκατοίκηση γάμου. Να πειραματίζονται με ναρκωτικά. Να δοκιμάζουν νέες μορφές έρωτα και την ομοφυλοφιλία. Να προσβάλλουν τη χριστιανική θρησκεία και να υιοθετούν νέες μορφές θρησκευτικότητας που θα εμφανιστούν στην Εποχή του Υδροχόου.
Για να πάρετε μια ιδέα πόσο ακραία προσβλητικό ήταν το «Hair» απέναντι στις συντηρητικές δυτικές αξίες της εποχής, αρκούν δύο παραδείγματα. Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού «Sodomy», που υμνούσε όλες τις σεξουαλικές διαστροφές, η ομάδα των ηθοποιών χρησιμοποιεί πόζες που θυμίζουν γνωστά θρησκευτικά θέματα για να τα γελοιοποιήσει: την Πιετά και τον Χριστό στον σταυρό. Ενώ στο τραγούδι «Going Down», αφού τον έδιωξαν από το σχολείο, ένας ηθοποιός συγκρίνει τον εαυτό του με τον Εωσφόρο: «Ακριβώς όπως ο άγγελος που έπεσε/ Εξορίστηκε για πάντα στην Κόλαση/ Σήμερα με έχουν αποβάλει/ Από τον παράδεισο του λυκείου».
Ο τίτλος «Hair» (Μαλλιά) επιλέχτηκε για να υποδηλώσει τα μακριά μαλλιά ως σύμβολο της εξέγερσης της νεολαίας απέναντι στις συντηρητικές αξίες. Τα μακριά μαλλιά χρησιμοποιήθηκαν και για να προπαγανδιστεί η κατάργηση των διαφορών ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα (εφόσον και οι δύο έχουν πλέον μακριά μαλλιά) και η προώθηση ενός αμφισεξουαλικού ατόμου (unisex, σύμφωνα με τη μόδα της εποχής).
Θα περίμενε κανείς ότι τα μεγάλα δυτικά μίντια θα κατακεραύνωναν μια παράσταση που παρότρυνε τους νέους σε γενική εξέγερση απέναντι σε γονείς, σχολεία, στην ίδια την πατρίδα τους, στη χριστιανική θρησκεία, ενώ ενθάρρυνε τον πειραματισμό με κάθε είδους σεξουαλικές διαστροφές και ουσίες. Όμως η ναυαρχίδα των ελίτ της Αμερικής, η «New York Times», έγραψε «Τι είναι αυτό που μας αρέσει στο “Hair”; Απλώς ότι μας αρέσει πολύ»…
Ελάχιστοι έχουν υποψιαστεί ότι κάποιοι κύκλοι του κατεστημένου είχαν κάθε συμφέρον να προωθείται μια πολεμική απέναντι στις παραδοσιακές μέχρι τότε ιδέες της δυτικής νεολαίας. Συμφέρον που θα δικαιολογούνταν αν ήθελαν να ανατρέψουν τον δυτικό πολιτισμό και τις δυτικές κοινωνίες για να επιβάλουν ένα νέο παγκόσμιο σύστημα στο οποίο έθνη-κράτη, σύνορα και θρησκείες θα ήταν ξεπερασμένα και η αντικατάστασή τους θα γινόταν από μια παγκόσμια κυβέρνηση. Επειδή αυτό συμβαίνει ολοφάνερα σήμερα και διακηρύσσεται κι από τους ίδιους τους ελίτ στο Νταβός, στον ΟΗΕ και σε κάθε παγκοσμιοποιητικό μαγαζάκι, θα πρέπει να αναζητήσουμε πότε ξεκίνησε η διάδοση ενός αντιπαραδοσιακού γκλομπαλιστικού πολιτισμικού υποδείγματος και αναγκαστικά θα βρεθούμε στη δεκαετία του ’60 και στις αρχές της δεκαετίας του ’70.
Σε ένα από τα πιο διάσημα ποπ τραγούδια, στο «Imagine», ο Τζον Λένον φανερώνει τη στόχευση πίσω από την επίθεση στις παραδοσιακές αξίες.
Imagine there’s no countries (Φαντάσου να μην υπάρχουν χώρες)/ It isn’t hard to do (Δεν είναι δύσκολο να το κάνεις)/ Nothing to kill or die for (Τίποτα να σκοτώσεις ή να πεθάνεις γι’ αυτό)/ And no religion, too (Και καμιά θρησκεία επίσης)
You may say I’m a dreamer (Μπορεί και να πείτε πως είμαι ονειροπόλος)/But I’m not the only one (Αλλά δεν είμαι ο μοναδικός)/I hope someday you’ll join us (Ελπίζω μια μέρα ότι θα ενωθείτε μαζί μας)/And the world will be as one (Και ο κόσμος θα ενοποιηθεί).
ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Δεν ενοχλούσαν όμως μόνο τα έθνη-κράτη και η χριστιανική θρησκεία αλλά και η δυτική οικογένεια. Οι χίπις θεωρούσαν όσους θέλουν να παντρευτούν και να δημιουργήσουν οικογένεια σαν μικροαστούς που θέλουν να ενταχθούν στο σύστημα. Εκατοντάδες, ίσως και λίγες χιλιάδες κοινόβια, συγκροτούνται εκείνη την περίοδο μόνο στις ΗΠΑ και γίνονται χώροι πειραματισμού για πολλές χιλιάδες νέους στον ελεύθερο έρωτα και στη χρήση ναρκωτικών. Αρκετά δεν άντεξαν πάνω από έναν χρόνο, κάποια λιγοστά επέζησαν μέχρι τα πέντε χρόνια. Κατέρρευσαν όχι μόνο λόγω τσακωμών και οικονομικών προβλημάτων, αλλά και εξαιτίας θανάτων από ναρκωτικά και των προβλημάτων που παρουσίασε η έλλειψη οικογενειακής δομής, καθώς τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς να γνωρίζουν τον πατέρα τους και οι μητέρες δεν είχαν έναν σταθερό σύντροφο να τα φροντίσει.
Μπορεί τα κοινόβια να απέτυχαν και το κίνημα των χίπις να έχασε τη λάμψη του μετά τους θανάτους των τριών εμβληματικότερων μορφών του από ναρκωτικά (Τζιμ Μόρισον, Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν), αλλά ο πολιτιστικός πόλεμος που ξεκίνησε τότε μια χαρά πέτυχε τους στόχους του. Ειδικότερα η σεξουαλική απελευθέρωση και η χρήση ναρκωτικών που προπαγάνδιζαν ανοιχτά η ποπ και η ροκ μουσική μαζί με το Χόλιγουντ έκτοτε και για δεκαετίες κατάφεραν σε σημαντικότατο βαθμό να επηρεάσουν τη δυτική νεολαία υπέρ των ελεύθερων σχέσεων και κατά του γάμου, αλλά και να γίνουν η αιτία πολλών εκατομμυρίων διαζυγίων εξαιτίας παράλληλων εξωγαμιαίων σχέσεων ή της χρήσης ναρκωτικών.
Και ο πόλεμος κατά της οικογένειας συνεχίζεται ακόμη πιο επιθετικός σήμερα, καθώς το woke κίνημα και οι ΛΟΑΤΚΙ θεωρούν τη δυτική οικογένεια σαν πατριαρχικό και φασιστικό θεσμό που πρέπει να αντικατασταθεί από άλλες μορφές οικογένειας. Τα δύο βιολογικά φύλα μάλιστα θεωρούνται φαντασιακές κατασκευές της πατριαρχίας και στην πραγματικότητα είναι 62 και παραπάνω. Το αποκρουστικό πρόσωπο του πολιτιστικού πολέμου φανερώθηκε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, που μια ομάδα τρανς γελοιοποίησε τον Μυστικό Δείπνο (ακολουθώντας ανάλογες πρακτικές διακωμώδησης θρησκευτικών θεμάτων που ξεκίνησε το «Hair»), και βέβαια στην πασαρέλα της Γιουροβίζιον, όπου κάθε χρόνο οι καλλιτέχνες διαγωνίζονται για το ποιος θα προκαλέσει και θα σοκάρει περισσότερο όσες συντηρητικές δυτικές αξίες επιβιώνουν.
*Τοπικός εκδότης – Συγγραφέας
