Του Μάνου Λαμπράκη
Το «φλουρί γούρι» που μοιράστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη σήμερα στους βουλευτές, με το Μέγαρο Μαξίμου στη μία όψη και τα αρχικά του πρωθυπουργού με το έτος 2026 στην άλλη, λειτουργεί –παρά τις αγαθές προθέσεις της χειρονομίας– ως ένα ιδιότυπο πολιτικό αλληγορικό αντικείμενο, ένα μικρό φυλαχτό εξουσίας που επιχειρεί να καθηλώσει τον χρόνο σε μια αυτονόητη συνέχεια, την ώρα ακριβώς που η κοινωνική ύλη ραγίζει.
Το νόμισμα αυτό, ως συμβολικό υπόλειμμα της κυβερνητικής αυτοεικόνας, δεν προορίζεται τόσο να φέρει τύχη, όσο να επαναβεβαιώσει μια αφήγηση σταθερότητας, ενότητας και μακροημέρευσης, τη στιγμή που έξω από το κάδρο οι αγρότες συγκροτούν ένα υλικό αντί-σκηνικό ανυπακοής και κόπωσης.
Η ειρωνεία όμως μάλλον είναι διπλή και σχεδόν τέλεια: το έτος 2026 εγγράφεται ως προφητική σφραγίδα συνέχειας, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να διαβαστεί ως η χρονιά κατά την οποία το Μέγαρο Μαξίμου παύει να λειτουργεί ως φυσικός χώρος εξουσίας και μετατρέπεται σε μνημειακή ανάμνηση μιας πολιτικής αυταρέσκειας που μπέρδεψε το έθιμο με τη συναίνεση και το γούρι με τη νομιμοποίηση.
Το «φλουρί» εδώ δεν υπόσχεται ευφορία βέβαια. Κυκλοφορεί ως μεταλλικό σύμβολο μιας εξουσίας που ανταλλάσσει ευχές στα όρθια, ενώ το κοινωνικό σώμα γονατίζει, και που, ακριβώς μέσα από αυτή τη μικρή, αυτάρεσκη χειρονομία, προδίδει ότι δεν φοβάται τόσο την τύχη όσο την ημερομηνία λήξης της.
